میگرن شکمی نوعی میگرن است که معده فرد را تحت تاثیر قرار می دهد. به جای سردرد، باعث درد معده متوسط تا شدید، حالت تهوع، استفراغ و سایر علائمی می شود که 1 تا 72 ساعت طول می کشد. برخلاف سایر انواع میگرن، میگرن شکمی معمولا باعث سردرد نمی شود. در عوض، درد میگرنی شکمی تمایل دارد در معده ایجاد شود. میگرن شکمی معمولا کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد. با این حال، برخی از بزرگسالان نیز میگرن شکمی را تجربه می کنند. این مقاله به بررسی میگرن شکمی، محرک های احتمالی آن و نحوه درمان آن می پردازد.

علائم

درد میگرن شکمی می تواند مانند درد یا گرفتگی در معده فرد باشد. این درد معمولاً ناحیه اطراف وسط معده یا ناف را تحت تأثیر قرار می دهد. درد ناشی از میگرن شکمی می تواند متوسط تا شدید باشد. سایر علائم میگرن شکمی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• حالت تهوع
• استفراغ
• از دست دادن اشتها
• پوست رنگپریده
• خستگی
• حساسیت به نور یا صدا
• سردرد
• اسهال
• درد اندام

با توجه به موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی، یک دوره میگرن شکمی می تواند بین 1⁠,72 ساعت طول بکشد منبع مورد اعتماد. فرد در بین دوره ها هیچ علامتی ندارد.

محرک ها

کارشناسان در حال حاضر در مورد علل دقیق میگرن شکمی مطمئن نیستند. بسیاری از افرادی که میگرن شکمی دارند متوجه می شوند که این میگرن بدون هیچ هشداری رخ می دهد منبع مورد اعتماد. تحقیقات انجام شده در سال 2018 نشان می دهد که برخی افراد ممکن است استعداد ژنتیکی برای ابتلا به میگرن شکمی داشته باشند. با این حال، تحقیقات بیشتری برای تأیید این یافته ها ضروری است. اگرچه علت میگرن شکمی مشخص نیست، اما ممکن است محرک های خاصی داشته باشد. نمونه هایی از محرک های احتمالی میگرن شکمی عبارتند از:

• فشار
• گرسنگی
• کمبود خواب
• دریازدگی
• مسافرت رفتن
• چراغ های سوسو زن
• از دست دادن یک وعده غذایی
• غذاهای خاص

رفتارشناسی

تحقیقات انجام شده در سال 2016 نشان می دهد که هیچ درمان مبتنی بر شواهد برای میگرن شکمی وجود ندارد. در عوض ممکن است هدف از درمان کاهش علائم میگرن شکمی باشد. گزینه های درمانی برای میگرن شکمی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• داروهای ضد استفراغ: برخی از نمونه های این داروها عبارتند از متوکلوپرامید و دومپریدون. اینها داروهای ضد بیماری هستند که در صورت تهوع یا استفراغ ممکن است کمک کنند.
• آب درمانی: این به جایگزینی آب از دست رفته در اثر استفراغ یا اسهال کمک می کند.
• داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی و استامینوفن: تحقیقات متناقضی در مورد سودمندی این داروها برای درمان میگرن شکمی وجود دارد. با این حال، اگر فرد بلافاصله پس از شروع علائم مصرف کند، ممکن است کمک کنند.
• تریپتان ها و ارگوتامین ها: ممکن است به جلوگیری از شروع میگرن شکمی و درمان درد همراه کمک کند.
• بتا بلوکرها: بتابلوکرها ممکن است فشار خون فرد را کاهش داده و به پیشگیری از میگرن شکمی کمک کنند.

همچنین ممکن است فرد متوجه شود که دراز کشیدن در یک اتاق تاریک و ساکت به علائم میگرن شکمی کمک می کند. علاوه بر این، تغییرات سبک زندگی ممکن است بتواند از حملات میگرن جلوگیری کند. این تغییرات می تواند شامل موارد زیر باشد:

• خواب کافی
• نوشیدن آب کافی
• خوردن منظم وعده های غذایی مغذی
• ورزش مکرر
• مدیریت استرس

تشخیص

تشخیص میگرن شکمی ممکن است دشوار باشد. ممکن است یک فرد چندین سال قبل از تشخیص، علائم داشته باشد. یک متخصص مراقبت های بهداشتی می تواند با ارزیابی علائم فرد مبتلا به میگرن شکمی را تشخیص دهد. آنها ممکن است از فرد در مورد محل درد و شدت آن بپرسند. علاوه بر این، ممکن است از فرد در مورد سابقه خانوادگی میگرن سوال کنند. یک متخصص مراقبت های بهداشتی ممکن است آزمایش های بیشتری را برای رد شرایط با علائم مشابه، مانند بیماری کرون یا سندرم روده تحریک پذیر درخواست کند.

جلوگیری

پیشگیری از میگرن شکمی ممکن است دشوار باشد، زیرا دلایل آن نامشخص است. با این حال، یک فرد ممکن است با اجتناب از محرک ها از بروز اپیزودهای میگرن شکمی جلوگیری کند. این محرک ها می توانند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشند. ممکن است یک فرد بتواند با نگه داشتن یک دفتر خاطرات، محرک های خود را شناسایی کند. این می تواند به آنها کمک کند تا فعالیت ها یا احساساتی را که ممکن است در یک قسمت ایجاد کنند شناسایی کنند. فرد همچنین می تواند از داروهایی استفاده کند که به جلوگیری از بروز حملات میگرنی شکمی کمک می کند.

چه زمانی با پزشک تماس بگیرید

در صورتی که میگرن شکمی با علائم شدیدتری مانند:

• گیجی
• سرگیجه
• استفراغ شدید
• درد قفسه سینه
• ضعف عضلانی
• تب
• از دست دادن بینایی

چشم انداز

اگرچه میگرن شکمی یک منبع معتبر غیرمعمول است، اما میگرن شکمی می تواند تا بزرگسالی ادامه یابد. برخی از پزشکان میگرن شکمی مداوم را نشانه ای از دوره های میگرن در آینده می دانند. حدود 60 درصد از کودکانی که میگرن شکمی دارند پس از رسیدن به سنین نوجوانی دیگر آن را تجربه نمی کنند. با این حال، اکثر کودکانی که به میگرن شکمی مبتلا هستند، در بزرگسالی دچار حملات میگرنی معمولی می‌شوند. میگرن شکمی خطرناک نیست. با این حال، می تواند ناراحت کننده یا ناتوان کننده باشد.

خلاصه

میگرن شکمی بر معده فرد تأثیر می گذارد. می تواند باعث درد معده و گرفتگی متوسط تا شدید شود. میگرن شکمی معمولا در کودکان رخ می دهد و در دوران نوجوانی متوقف می شود. با این حال، گاهی اوقات میگرن شکمی تا بزرگسالی ادامه می یابد. درمان‌های زیادی برای علائم میگرن شکمی وجود دارد، مانند مسکن‌های بدون نسخه و تجویزی. اگرچه مشخص نیست که چه چیزی باعث آنها می شود، اپیزودهای میگرن شکمی می توانند چندین محرک احتمالی داشته باشند. این محرک ها می تواند شامل کمبود خواب یا برخی غذاها باشد. فرد می تواند با اجتناب از این محرک ها به پیشگیری از حملات میگرن شکمی کمک کند. اگر فردی در مورد میگرن شکمی خود نگرانی دارد، می تواند با پزشک صحبت کند.

کیسه صفرا یک اندام گوارشی کوچک است که در سمت راست شکم، زیر کبد قرار دارد. برای کمک به هضم صفرا را ذخیره و آزاد می کند. بعید است افراد توجه زیادی به کیسه صفرا خود داشته باشند مگر اینکه شروع به تجربه درد کنند. اگر فردی درد مربوط به کیسه صفرا را تجربه کند، ممکن است بتواند برخی از علائم را در خانه مدیریت کند. با این حال، درد شدید کیسه صفرا ممکن است به مراقبت پزشکی، از جمله جراحی برای برداشتن این عضو نیاز داشته باشد. این مقاله نحوه تشخیص علائم مرتبط با کیسه صفرا را توضیح می‌دهد و درمان‌های خانگی بالقوه و گزینه‌های درمانی پزشکی را تشریح می‌کند.

درد کیسه صفرا چیست؟

اجتناب از برخی غذاها ممکن است به فرد در مدیریت درد کیسه صفرا کمک کند. عملکرد کیسه صفرا ذخیره و تغلیظ صفرا است. صفرا ماده ای است که بدن برای هضم چربی ها در رژیم غذایی افراد استفاده می کند. کبد صفرا را تولید می کند که کیسه صفرا تا زمانی که بدن برای هضم به آن نیاز داشته باشد، آن را ذخیره می کند. در حالت ایده آل، زمانی که فرد غذاهای حاوی چربی می خورد، معده مقداری از غذا را هضم می کند و کیسه صفرا صفرا را برای کمک به هضم ترشح می کند. با این حال، اجزای صفرا به طور خاص، کلسترول و بیلی روبین گاهی اوقات می توانند شروع به تجمع کرده و به لجن کیسه صفرا تبدیل شوند. این تجمع مواد ممکن است منجر به تشکیل “سنگ های” کوچک و سنگریزه مانندی شود که پزشکان آنها را سنگ کیسه صفرا می نامند. در سرتاسر جهان، 5.3 تا 25.0 درصد از مردم، بیماری سنگ کیسه صفرا را تجربه می کنند. در بسیاری از افراد، سنگ کیسه صفرا هیچ علامتی ایجاد نمی کند. با این حال، تقریباً 20٪ منبع قابل اعتماد افراد مبتلا به سنگ کیسه صفرا درد و عوارض را تجربه می کنند. سنگ کیسه صفرا می تواند مانع از ترشح صفرا از کیسه صفرا شود. هنگامی که سنگ ها مانع انتشار آن می شوند، صفرا شروع به برگشت در کیسه صفرا می کند. این تجمع باعث تورم و التهاب کیسه صفرا می شود که می تواند منجر به عفونت و جریان خون ضعیف شود. پزشکان به این وضعیت کوله سیستیت می گویند و درد کیسه صفرا در آن ایجاد می شود. درد کوله سیستیت دارای ویژگی های زیر است:

• قسمت فوقانی شکم، معمولا در سمت راست را تحت تاثیر قرار می دهد
• ممکن است به پشت و تیغه شانه راست تابش کند
• بعد از غذا یا عصرها می آید
• هنگام نفس عمیق بدتر می شود
• ناگهانی و اغلب شدید است

یک فرد ممکن است ماهیت درد را به طرق مختلف توصیف کند. آنها ممکن است یک درد گرفتگی، مبهم یا ثابت را گزارش کنند که می تواند تا 6 ساعت ادامه داشته باشد. علائم دیگری که ممکن است همراه با مشکلات کیسه صفرا باشد عبارتند از:

• نفخ
• لرز
• تب
• حالت تهوع
• تنگی نفس به دلیل ناراحتی هنگام نفس کشیدن عمیق تر
• استفراغ

اگر فردی این علائم را تجربه کرد، باید به دنبال درمان فوری پزشکی باشد.

درمان های درد کیسه صفرا

گزینه های درمانی برای درد کیسه صفرا اغلب به شدت درد فرد و احتمال وجود عفونت بستگی دارد.

درمانهای خانگی

اجتناب از غذاهای شناخته شده برای تشدید درد کیسه صفرا ممکن است به کاهش احتمال بدتر شدن درد کمک کند. این غذاها عبارتند از:

• غذاهای چرب
• غذاهای پرچرب، از جمله تکه های چرب گوشت
• غذاهای ادویه دار

اجتناب از این غذاها به کیسه صفرا فرصت استراحت می دهد. مردم ادعا می کنند که درمان های خانگی مختلف می توانند درد کیسه صفرا را تسکین دهند. نمونه هایی از این موارد عبارتند از خار مریم، سرکه سیب و روغن کرچک یا سایر ملین های طبیعی. با این حال، تحقیقات پزشکی زیادی برای حمایت از اثربخشی آنها در درمان درد کیسه صفرا وجود ندارد. اگر فردی درد علامت دار کیسه صفرا را تجربه کند، این احتمال وجود دارد که درد دوباره تکرار شود. به گفته سازمان ملی اختلالات نادر، زمانی که فردی کوله سیستیت حاد را تجربه کند، در صورت عدم برداشتن کیسه صفرا، 29 درصد احتمال دارد که در طی یک سال یک دوره دیگر را تجربه کند. اگر فردی اضافه وزن یا چاقی دارد، کاهش وزن می تواند به کاهش احتمال عود درد کیسه صفرا کمک کند.

داروها

افرادی که معمولاً به دلیل سلامت نامناسب کاندید مناسبی برای جراحی نیستند، ممکن است از داروهای تجویزی برای کاهش درد کیسه صفرا و خطر عفونت بهره مند شوند. پزشک ممکن است برای درمان کیسه صفرا بالقوه عفونی آنتی بیوتیک تجویز کند. یکی دیگر از داروهایی که پزشکان ممکن است برای درمان درد کیسه صفرا تجویز کنند، است. دسته بندی این دارو “تسکین کننده اسید صفراوی” است، به این معنی که می تواند به حل کردن سنگ های صفراوی کمک کند. پزشکان همچنین این دارو را برای درمان سیروز تجویز می کنند. عوارض جانبی احتمالی این دارو شامل خستگی، سردرد، حالت تهوع و افزایش وزن است.

عمل جراحی

کیسه صفرا عضوی نیست که برای زندگی انسان لازم باشد. وقتی فردی مشکلات شدید مرتبط با کیسه صفرا دارد، پزشکان ممکن است برداشتن کیسه صفرا را ایمن‌تر از درمان پزشکی علائم فرد بدانند. دلیل این امر این است که کیسه صفرا عفونی می تواند سوراخ یا پاره شود و محتویات آلوده به شکم نشت کند.

بیماری های التهابی روده (IBD) مانند بیماری کرون و کولیت اولسراتیو ممکن است علائمی مانند درد شکم، اسهال مداوم، خونریزی مقعدی، کاهش وزن ایجاد کنند. تشخیص آن نیز بیشتر با کولونوسکوپی و تصویربرداری صورت می‌گیرد. اگر شما هم دچار این بیماری هستید یا علائمی شبیه به این بیماری‌ را دارید، در این مطلب همراه ما باشید. مهمترین قدم در درمان التهاب روده، مراجعه به متخصص گوارش است.

بیماری های التهابی روده چیست؟

بیماری های التهابی روده (IBD) اصطلاحی است که برای توصیف بیماریی که باعث التهاب مزمن دستگاه گوارش می‌شود، استفاده می‌شود. این بیماری‌ که از انواع بیماری دستگاه گوارش است، اغلب با سندروم روده‌ی تحریک پذیر (IBS) اشتباه گرفته می‌شود. در صورتی‌که سندروم روده‌ی تحریک پذیر (IBD) بیماری جدی‌تری است که عوارض متعددی از جمله آسیب به روده و سوء تغذیه دارد.

کولیت اولسراتیو و بیماری کرون دو شکل عمده از بیماری های التهابی روده هستند و انواع دیگر بیماری‌های التهابی روده شامل کولیت لنفوسیتی و کولیت کلاژن است. اگر پزشکان داخلی قادر به تشخیص بین این دو نوع اصلی بیماری‌های التهابی روده نباشند، بیماری تحت عنوان کولیت نامشخص طبقه بندی می‌شود.

تفاوت روده تحریک‌ پذیر با بیماری های التهابی روده چیست؟

بیماری التهابی روده یک نوع بیماری عملکردی دستگاه گوارش است که در عملکرد روده تاثیر دارد. اما سندروم روده تحریک پذیر یک سندروم یا گروهی از علائم است که باعث التهاب یا آسیب به روده نمی‌شود. روده تحریک‌پذیر در اسکن تصویربرداری تشخیص داده نمی‌شود و عوارض خطرناکی مانند سرطان روده را در پی ندارد.

علائم و نشانه‌ های بیماری التهابی روده چیست؟

علائم التهاب روده، بسته به شدت و مکان التهاب متفاوت است و از خفیف تا شدید متغیر است. بیماران مبتلا به بیماری‌های التهابی روده، دوره‌های فعال بیماری را تحت عنوان دوره‌ی عود یا شعله ور شدن بیماری و همچنین دوره‌هایی از قطع یا کاهش علائم، به نام دوره‌ی بهبودی را تجربه می‌کنند. علائم و نشانه‌های مشترک بین بیماری کرون و کولیت اولسراتیو عبارتند از:

• اسهال طولانی مدت و التهاب روده بزرگ و کوچک
• تب و خستگی
• درد شکمی و گرفتگی عضلات شکم
• وجود خون در مدفوع
• کاهش اشتها
• التهاب روده و کاهش وزن
• حالت تهوع از علائم عفونت روده
• استفراغ
• یبوست و التهاب روده
• حرکات دردناک و دشوار روده که از علائم شایع التهاب روده است
• التهاب روده و تکرر ادرار
• وجود چرک یا موکوس در مدفوع
• عرق شبانه.

دیگر نشانه‌های بیماری های التهابی روده که با دستگاه گوارش ارتباطی ندارند نیز شامل موارد زیر است:

• التهاب روده و درد مفاصل
• زخم‌های دهانی
• التهاب چشم
• علائم عفونت روده و مثانه
• علائم پارگی راست روده و علائم مشکل روده ای
• بیماری‌های پوستی
• دوره‌های قاعدگی نامنظم در زنان (التهاب روده و درد لگن)
• اختلال رشد در کودکان.
  

  نشانه التهاب روده در کودکان

  علائم التهاب روده در کودکان شامل درد مزمن شکمی، اسهال مداوم یا مدفوع مکرر، مدفوع خونی یا پر از مخاط، کاهش اشتها و کاهش وزن، عفونت و التهاب روده، تاخیر در رشد و تکامل، احساس سنگینی روده، خستگی، تب‌های مکرر، التهاب خفیف روده و درد مفاصل است. برخی از کودکان ممکن است علائم خارج روده‌ای مانند زخم دهان، بثورات پوستی و التهاب چشم را نیز تجربه کنند.

  عوامل موثر در ابتلا به بیماری های التهابی روده چه هستند؟

  چه چیزی باعث التهاب روده می شود؟ تاکنون علت IBD به درستی مشخص نشده است، پیش از این پزشکان رژیم غذایی و استرس را عامل آن می‌دانستند اما در حال حاضر معتقدند که این عوامل باعث تشدید IBD شده و عامل ایجاد کننده‌ی آن نیستند. عوامل متعددی ممکن است در ابتلا به بیماری‌های التهابی روده نقش داشته باشند که در مورد آن‌ها توضیح خواهیم داد:

  • سیستم ایمنی: یکی از علل احتمالی بیماری های التهابی روده، سوء عملکرد سیستم ایمنی است.
  • ژنتیک: به نظر می‌رسد وراثت نقش مهمی در ابتلا به بیماری‌های التهابی روده ایفا می‌کند زیرا بین IBD و جهش‌های ژنی ارتباط خاصی کشف شده است.
  • باکتری و ویروس: طبق تحقیقات انجام شده باکتری‌های اشریشیاکلی و آنتروویروس با بیماری کرون مرتبط هستند.
  • محیط زیست: عواملی مانند سیگار کشیدن، قرص‌های ضدبارداری، رژیم غذایی، تغذیه با شیرمادر، واکسیناسیون، آنتی بیوتیک‌ها و عوامل دیگری به عنوان علل تاثیرگذار بر بیماری های التهابی روده شناخته شده‌اند.
  • سن: اکثر موارد IBD قبل از ۳۰ سالگی تشخیص داده می‌شوند. اما بعضی از موارد این بیماری در ۵۰ یا ۶۰ سالگی بروز می‌یابد.
  • نژاد یا قومیت: اگرچه سفید پوستان در معرض خطر بالاتر ابتلا به بیماری‌های التهابی روده هستند، اما این بیماری در هر نژادی ممکن است رخ دهد.
  • داروها: استفاده از دار‌های خاص مانند ایزوترتینوئین یا داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، با افزایش خطر بیماری‌های التهابی روده در ارتباط هستند. داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی شامل ایبوپروفن (Advil، Motrin IB)، ناپروکسن سدیم (Aleve) و دیکلوفناک سدیم (Voltaren) هستند که علاوه بر افزایش خطر ابتلا به بیماری های التهابی روده، باعث تشدید بیماری در افراد مبتلا نیز می‌شوند.
    

    بررسی‌ های تشخیصی بیماری های التهابی روده چگونه است؟

    تنها پس از رد سایر علل احتمالی علائم و نشانه‌های بیماری، تشخیص بیماری های التهابی روده میسر می‌شود. قبل از انجام آزمایش‌ها و مراحل تشخیصی زیر، اولین گام در تشخیص بیماری‌های التهابی روده بررسی تاریخچه‌ی کامل پزشکی توسط پزشک است. انواع آزمایش‌های مورد استفاده در تشخیص این بیماری شامل موارد زیر است.

    متن انگلیسی:
    A biopsy is the way to make the diagnosis of IBD versus other forms of inflammation.
    ترجمه فارسی:
    بیوپسی راهی برای تشخیص IBD یا بیماری التهابی روده در مقابل سایر اشکال التهاب است.

    ۱. آزمایش‌ خون برای تشخیص التهاب روده

    پزشک در اولین مرحله در نمونه خون و نمونه مدفوع بیماری به دنبال نشانه‌هایی از بیماری می‌گردد. آزمایش‌هایی که پزشک در این مرحله تجویز می‌کند:

    • تست‌های کم خونی و عفونت: پزشک برای بررسی کم خونی (گلبول قرمز کافی برای حمل اکسیژن لازم به بافت‌های بدن وجود ندارد) و بررسی علائم عفونت باکتریایی یا ویروسی، آزمایش‌های خونی را درخواست می‌دهد.
    • آزمایش خون مخفی در مدفوع: این آزمایش برای بررسی وجود خون مخفی در مدفوع جهت تعیین خونریزی‌های گوارشی، انجام می‌شود.

    ۲. روش‌ های آندوسکوپی انواع بیماری التهابی روده

    برای انجام آندوسکوپی روش‌های مختلفی وجود دارد. پزشک یکی از روش‌های زیر را تجویز می‌کند:

    • کولونوسکوپی: این آزمایش به پزشک این امکان را می‌دهد که تمام کولون را با استفاده از لوله ای نازک، انعطاف پذیر و دارای نورافکن که در انتهای آن دوربینی متصل شده، مشاهده کند.
    • سیگموئیدوسکوپی انعطاف‌پذیر: اگر روده‌ی بزرگ به شدت ملتهب باشد پزشک به جای کولونوسکوپی کامل روده‌ی بزرگ، سیگموئیدوسکوپی را انجام می‌دهد که رکتوم و سیگموئید (قسمت آخر روده‌ی بزرگ) را بررسی می‌کند.
    • آندوسکوپی فوقانی: در این روش، پزشک با استفاده از لوله‌ی بلند و انعطاف‌پذیر و دارای نورافکن، مری و معده و قسمت اول روده‌ی کوچک (دوازدهه) را بررسی می‌کند، در حالی که این مناطق به ندرت توسط بیماری کرون درگیر می‌شوند، اما در صورت داشتن تهوع و استفراغ، مشکل در بلع و درد ناحیه‌ی بالایی شکم، این آزمایش توصیه می‌شود.
    • آندوسکوپی با کپسول: این آزمایش گاهی اوقات برای کمک به تشخیص بیماری کرون که روده‌ی کوچک را درگیر کرده، مفید است.
    • انتروسکوپی به کمک بالون: برای این تست از دستگاهی به نام Overtube استفاده می‌شود. این آزمایش پزشک را قادر می‌سازد تا قسمتی از روده‌ی کوچک را که آندوسکوپ‌های استاندارد به آن قسمت‌ها دسترسی ندارند، بیشتر بررسی کند.

    ۳. روش‌ های تصویربرداری IBD

    همچنین پزشک ممکن است برای کمک به تشخیص و تشخیص دقیق‌تر از برخی روش‌های تصویربرداری استفاده کند مانند:

    • اشعه ایکس: اگر فرد دارای علائم شدید باشد، پزشک از X-ray استاندارد، منطقه ی شکمی را برای رد عوارض جدی مانند سوراخ شدن کولون استفاده می‌کند.
    • اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT scan): سی تی اسکن نوعی تکنیک عکس برداری با اشعه‌ی ایکس است که جزئیات بیشتری را نسبت به عکس ساده نشان می‌دهد.
    • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): اسکنر MRI با استفاده از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی، تصاویر دقیقی از اندام‌ها و بافت‌های بدن ایجاد می‌کند.

بهترین راه درمان بیماری های التهابی روده چیست؟

اگرچه تاکنون درمانی برای بیماری های التهابی روده پیدا نشده است، اما می توان با مداخلات درمانی و تغییر در شیوه‌ی زندگی علائم را مدیریت کرد. با درمان موثر، تقریبا ۵۰ درصد از افراد مبتلا به بیماری کرون شاهد بهبودی و یا تخفیف علائم در ۵ سال آینده خواهند بود.

هدف از درمان بیماری‌های التهابی روده، کاهش التهابی است که باعث بروز نشانه‌ها و علائم فرد می‌شود. در بهترین حالت، درمان نه تنها منجر به تسکین علائم می‌شود، بلکه به بهبودی طولانی مدت و کاهش خطرات و عوارض نیز می‌انجامد. درمان IBD معمولا شامل تغییر در شیوه‌ی زندگی، دارودرمانی و جراحی است.

۱. چه دارویی برای التهاب روده خوب است؟ (بهترین قرص برای التهاب روده)

دارودرمانی، التهاب روده را کاهش می‌دهد و به بهبودی کمک می‌کند. ابتدا داروهای خفیف‌تر استفاده می‌شوند و سپس درمان با تدابیر تهاجمی‌تر ادامه می‌یابد.

بعضی از داروها علاوه بر کنترل التهاب، به کاهش نشانه‌ها و علائم نیز کمک می‌کنند، اما قبل از مصرف داروهای بدون نسخه، همیشه با پزشک خود صحبت کنید. بسته به شدت IBD، پزشک ممکن است یک یا چند مورد زیر را توصیه کند:

• داروهای ضداسهال: مکمل‌های فیبری مانند پودر پسیلیوم (Metamucil) یا متیل سلولز (سیتروسل) می‌توانند با اضافه کردن فیبر به مدفوع، به تسکین اسهال خفیف تا متوسط کمک کنند. برای اسهال شدید، لوپرامید (Imodium A-D) می‌تواند موثر باشد.
• مسکن‌ها: برای درد خفیف، استامینوفن (تیلنول) توصیه می‌شود. اما داروهایی مانند ایبوپروفن (Advil، Motrin IB)، ناپروکسن سدیم (Aleve) و دیکلوفناک سدیم (Voltaren) علائم IBD را بدتر می‌کند و می‌تواند بیماری را تشدید کند.
• مکمل آهن: خونریزی مزمن گوارشی می‌تواند منجر به کم خونی فقرآهن شود و نیاز به مصرف مکمل آهن را ایجاد می‌کند. ‍
• مکمل کلسیم و ویتامین D: بیماری کرون و استروئیدهای مورد استفاده برای درمان آن می‌تواند خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش دهند، که استفاده از مکمل کلسیم و ویتامین D را ضروری می‌کند.

• داروهای ضدالتهابی، برای درمان التهاب روده چه بخوریم؟

  این دسته از داروها اغلب اولین خط درمان بیماری‌های التهابی روده هستند. داروی انتخابی، به محل درگیری در روده‌ی بزرگ بستگی دارد. آمینوسالیسیلات‌ها و کورتیکواستروئیدها (در صورتی که انواع خفیف داروهای ضدالتهاب موثر واقع نشوند، استروئید ضدالتهابی سریع الاثر تجویز می‌شوند. کورتیکواستروئیدها فقط در زمان عود علائم استفاده می‌شوند و نباید طولانی مدت از آن‌ها کمک گرفت.) مثال‌هایی از این دو دارو عبارتند از:

  • Mesalamine : مسالامین (Asacol HD، Delzicol)
  • Balsalazide : بالسالازید (Colazal)
  • Olsalazine: السالازین (Dipentum)

  سرکوبگرهای سیستم ایمنی (داروی ضد التهاب روده)

  این دسته از داروها به روش‌های گوناگون باعث سرکوب پاسخ ایمنی بدن شده و درنهایت مانع از آزاد شدن مواد شیمیایی التهاب آور در مخاط روده می‌شوند. برای برخی افراد، ترکیبی از این داروها بهتر از یک دارو به تنهایی جواب می‌دهد.

  شروع اثر این داروها می‌تواند ۳ ماه طول بکشد و باعث عوارض جانبی مانند افزایش احتمال ابتلا به عفونت می‌شوند. از نمونه‌های داروهای سرکوب کننده‌ی ایمنی موارد زیر را می‌توان نام برد:

  • Azathioprine : آزاتیوپرین (Azasan، Imuran)
  • Mercaptopurine : مرکاپتوپورین (Purinethol، Purixan)
  • Cyclosporine : سیکلوسپورین (Gengraf, Neoral, Sandimmune)
  • Methotrexate : متوترکسات (Trexall)

  مهار کننده‌ فاکتور نکروز کننده‌ی تومور (TNF) آلفا

  این دسته از داروها با خنثی سازی پروتئین تولید شده توسط سیستم ایمنی بدن، عمل می‌کنند. نمونه‌هایی از آن عبارتند از:

  • Infliximab : اینفلیکسیماب (Remicade)
  • Adalimumab : آدالیموماب (Humira)
  • Golimumab : گولیموماب (Simponi)
  • Natalizumab : ناتالیزوماب (Tysabri)
  • Vedolizumab : ودولیزومب (Entyvio)
  • Ustekinumab : آستکینوماب (Stelara)

  آنتی بیوتیک‌ برای التهابات روده

  آنتی بیوتیک‌ها در کنار سایر داروها یا در مواقع احتمال عفونت، مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای مثال بیماری کرون اطراف مقعد. آنتی بیوتیک‌هایی که اغلب تجویز می‌شوند شامل سیپروفلوکساسین (CIPRO) و مترونیدازول التهاب روده (Flagyl) هستند.

• ۲. عمل جراحی، درمان سریع التهاب روده

  اگر رژیم غذایی، تغییر سبک زندگی، درمان دارویی و سایر روش‌های درمانی، علائم و نشانه‌های IBD را کاهش ندهد، پزشک ممکن است برای درمان علائم IBD و عوارض آن عمل جراحی را توصیه کند. جراحی درمانی کولیت زخمی علائم IBD را کاملا از بین می‌برد. این جراحی به معنای برداشتن کامل کولون و رکتوم (پروکتو کولکتومی) و آناستوموز مقعد به روده‌ی کوچک (ایلئوم) است.

  جراح انتهای روده‌ی کوچک را به مقعد متصل می‌کند، این جراحی به فرد این امکان را می‌دهد که مدفوع را به طور عادی و بدون نیاز به کیسه‌ی مدفوع دفع کند. در برخی موارد آناستوموز مقعد به روده‌ی کوچک امکان پذیر نیست. در این حالت جراحان یک شکاف دائمی در سطح شکم (استومای روده) ایجاد می‌کنند و کیسه ای در آن قسمت تعبیه می‌کنند که از طریق آن مدفوع در کیسه جمع آوری شود. جراحی درمانی بیماری کرون شامل حذف بخش‌های خاصی از روده است.

  ۳. درمان خانگی التهاب روده

  تغییر در سبک زندگی و رعایت رژیم غذایی مناسب بیماری روده می‌تواند در کاهش علائم موثر باشد. رژیم غذایی می‌تواند در طولانی شدن فواصل تشدید علائم هم موثر باشد. اگر احساس کردید، خوردن برخی غذاها علائم شما را تشدید می‌کند، باید آنها را از رژیم خود حذف کنید. موارد زیر می‌تواند در درمان خانگی التهاب روده مفید باشد:

  • مصرف محصولات لبنی را محدود کنید. کاهش مصرف لبنیات در بسیاری از بیماران باعث بهبود علائمی مانند اسهال، درد شکم و نفخ می‌شود.
  • وعده‌های غذایی را کوچک کنید. خوردن پنج یا شش وعده غذایی کوچک نسبت به دو یا سه وعده غذای بزرگ احساس بهتری ایجاد می‌کند.
  • مایعات زیاد بنوشید. سعی کنید بیشتر آب بنوشید. الکل و کافئین روده را تحریک می‌کنند. نوشیدنی‌های گازدار نیز برای روده مضر هستند.
  • از مولتی‌ویتامین یا حتی آمپول برای التهاب روده استفاده کنید. بیماری کرون در جذب مواد مغذی اختلال ایجاد می‌کند. برای جبران آن می‌توان از مکمل‌های مولتی‌ویتامین و مواد معدنی استفاده کرد.
    

    درمان التهاب روده در طب سنتی (درمان گیاهی التهاب روده)

    در طب سنتی، درمان التهاب روده شامل ترکیبی از اصلاح سبک زندگی و داروهای گیاهی است. تغییرات رژیم غذایی مانند پرهیز از غذاهای محرک و افزایش مصرف غذاهای ضد التهاب است. داروهای گیاهی مانند آلوئه ورا، زردچوبه و شیرین بیان برای تسکین التهاب و درمان درد روده استفاده می‌شوند.

    متن انگلیسی:
    Avoiding foods high in fiber or added fats may also reduce colon inflammation.
    ترجمه فارسی:
    پرهیز از غذاهای پر فیبر یا مصرف چربی‌های اضافه ممکن است التهاب روده بزرگ را کاهش دهد.

    انواع بیماری التهابی روده یا IBD چیست؟

    بیماری‌های التهابی روده به ۲ دسته تقسیم می‌شوند. در جدول زیر به بررسی مهم‌ترین علائم آنها پرداختیم.

    انواع بیماری‌های التهابی روده	علائم و نشانه‌ها
    بیماری کرون	بیماری التهابی مزمن که می‌تواند هر بخشی از دستگاه گوارش را تحت تاثیر قرار داده و باعث علائمی مانند درد شکم، اسهال، کاهش وزن و التهاب در دیواره‌های روده شود.
    کولیت اولسراتیو	التهاب و زخم به طور خاص در روده بزرگ و راست روده، که منجر به علائمی مانند اسهال خونی، درد شکم، خونریزی مقعدی، و تکرر ادرار می‌شود.

    ۱. بیماری کولیت روده (زخم کولون یا کولیت روده)

    بیماری کولیت روده بر اساس محلی که ایجاد می‌شود، به چند دسته تقسیم شده که به شرح زیر است:

    • پروکتیت اولسراتیو: التهاب در ناحیه نزدیک مقعد ایجاد می‌شود. معمولا تنها علامت بیماری خونریزی مقعد است.
    • پروکتو سیگموئیدیت: این التهاب در ناحیه رکتوم و کولون سیگموئید ایجاد می‌شود. انتها و پایین روده بزرگ درگیر می‌شود. شخص ممکن است دچار اسهال خونی، گرفتگی و درد شکمی و ناتوانی در حرکت روده شود.
    • کولیت سمت چپ: در این حالت التهاب از راست‌روده به سمت بالا و از کولون سیگموئید به سمت پایین گسترش پیدا می‌کند. اسهال خونی، گرفتگی شکم و درد در سمت چپ از نشانه‌های این بیماری است.
    • پانکولیت: در این حالت کل روده بزرگ درگیر بیماری می‌شود. معمولا اسهال خونی شدید است و گرفتگی و درد شکم از انواع دیگر بیماری بیشتر است.
    • کولیت بدخیم: علت دقیق این نوع کولیت مشخص نیست. اما علائم آن بسیار شدید است و باعث اسهال، تب و خونریزی می‌شود.

    ۲. بیماری کولون روده

    این نوع از بیماری های التهابی روده باعث التهاب پوشش دستگاه گوارش شده و اغلب تا عمق بافت گسترش می‌یابد. علائم بیماری کرون می‌تواند هر بخشی از دستگاه گوارش، از دهان تا مقعد را تحت تاثیر قرار دهد اگرچه شایع ترین مناطقی که آسیب می‌بینند، روده‌ی بزرگ و بخش پایانی روده‌ی کوچک است. این بیماری در هر سنی ممکن است رخ دهد، اما در افراد ۱۵ تا ۳۵ سال شیوع بیشتری دارد.

رژیم غذایی مناسب بیماران التهاب روده چیست؟

برخی عوامل غذایی و شیوه‌ی زندگی علائم IBD را بدتر می‌کنند. ایجاد تغییرات مثبت در این زمینه‌ها می‌تواند به مدیریت علائم و کاهش دوره‌های عود کمک کند و حتی باعث بهبودی شود. برخی کارهایی که توصیه می‌شوند را در زیر توضیح می‌دهیم:

• محدودیت مصرف محصولات لبنی: افراد مبتلا به بیماری‌های التهابی روده، با محدود کردن یا حذف محصولات لبنی شاهد کاهش مشکلاتی مانند اسهال، درد شکمی و گاز معده خواهند بود.

• مصرف غذاهای کم چرب: بیماری کرون در روده‌ی کوچک هضم یا جذب طبیعی چربی را مختل می‌کند.

• استفاده از فیبر: غذاهایی با فیبر زیاد مانند میوه‌ها و سبزیجات تازه و دانه‌های کامل، علائم بیماری‌های التهابی روده را بدتر می‌کنند. اگر میوه‌ها و سبزیجات خام شما را اذیت می‌کنند، از فرم پخته یا بخار‍‍پز آن‌ها استفاده کنید.

• وعده‌های غذایی کوچک: به جای ۲ یا ۳ وعده‌ی غذایی، بهتر است در روز ۵ یا ۶ وعده‌ی کوچک مصرف کنید.

• نوشیدن مقدار زیاد مایعات: سعی کنید روزانه مقدار زیادی مایعات بنوشید. الکل و نوشیدنی‌هایی که حاوی کافئین هستند روده را تحریک می‌کنند و باعث تشدید اسهال می‌شوند.

• مولتی ویتامین‌ها: از آنجا که بیماری کرون به دلیل محدود کردن رژیم غذایی می‌تواند جذب مواد مغذی را مختل کند، مصرف مولتی ویتامین و موادمعدنی می‌تواند مفید باشد.

چه غذاهایی باعث بیماری التهاب روده می‌ شود؟

غذاها به طور مستقیم باعث بیماری التهابی روده (IBD) مانند بیماری کرون یا کولیت اولسراتیو نمی‌شوند. اما برخی غذاها می‌توانند علائم بیماری را بدتر کنند. این غذاهای محرک عبارتند از غذاهای تند، غذاهای چرب و سرخ شده، محصولات لبنی، کافئین، الکل، غذاهای پرفیبر و انواع خاصی از سبزیجات و میوه‌ها. برای افراد مبتلا به IBD خوب است که غذاهای محرک شخصی خود را از طریق آزمون و خطا شناسایی کنند. موارد زیر در برخی افراد موثر و در سایر افراد مفید نیستند:

• سیر و التهاب روده
• سوپ برای التهاب روده
• زردچوبه و التهاب روده
• بیسموت برای التهاب روده 
• خرما و التهاب روده
• ماست و التهاب روده
  

  عوارض بیماری های التهابی روده چیست؟

  آیا بیماری ibd خطرناک است؟ برخی از عوارض در هر دو دسته از بیماری‌های التهابی روده مشترک بوده و برخی دیگر، خاص همان نوع بیماری هستند. عوارض احتمالی مشترک بین هر دو بیماری کرون و کولیت آلسراتیو عبارتند از:

  • سرطان کولون: ابتلا به IBD خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ را افزایش می‌دهد. دستورالعمل غربالگری سرطان کولون در افراد بدون ابتلا به IBD، شروع کولونوسکوپی پس از سن ۵۰ سالگی و تکرار آن هر ۱۰ سال یک بار است.
  • التهاب پوست، چشم و مفاصل: بعضی از بیماری‌ها از جمله آرتریت، ضایعات پوستی و التهاب چشم ممکن است در دوره‌ی عود بیماری IBD رخ دهند.
  • عوارض جانبی داروها: بعضی از داروهای مورد استفاده در درمان IBD با خطر کمی برای ابتلا به سرطان‌های خاص در ارتباط هستند. کورتیکواستروئیدها می‌توانند با خطر ابتلا به پوکی استخوان، فشار خون بالا و سایر بیماری‌ها همراه باشند.
  • کلانژیت اسکلروزان اولیه (التهاب مجاری صفراوی): در این بیماری، التهاب باعث ایجاد زخم در کانال صفراوی شده و درنهایت باعث تنگ شدن آن و به تدریج باعث آسیب کبدی می‌شود.
  • لخته شدن خون: IBD خطر لخته شدن خون در رگ‌ها و شریان‌ها را افزایش می‌دهد.

  علایم التهاب روده	روش تشخیص ورم روده	عوارض جانبی
  درد شکمی و گرفتگی عضلات شکم	آزمایش خون	سرطان کولون
  وجود خون در مدفوع	آندوسکوپی	التهاب پوست
  کاهش اشتها	تصویربرداری	بیماری صفراوی

  عوارض احتمالی بیماری کرون

  اگر به بیماری کرون مبتلا هستید، این موراد را در نظر داشته باشید:

  • انسداد روده: بیماری کرون بر ضخامت دیواره‌ی روده اثر می‌گذارد. با گذشت زمان، بخشی از دیواره‌ی روده ضخیم‌تر می‌شود و باعث انسداد جریان گوارشی می‌شود و ممکن است برای برداشتن قسمت مختل شده‌ی روده، جراحی نیاز شود.
  • سوء تغذیه: اسهال، درد شکمی و گرفتگی عضلات شکم، غذا خوردن را دشوار می‌سازد و روده را در جذب کافی مواد مغذی با مشکل مواجه می‌سازد. کم خونی به دلیل کمبود آهن و ویتامین B۱۲ ناشی از بیماری کرون، نیز در این بیماران شایع است.
  • زخم: التهاب مزمن می‌تواند منجر به زخم‌های باز در هر قسمتی از دستگاه گوارش از جمله دهان، مقعد و ناحیه‌ی تناسلی (پرینه) شود.
  • فیسچول یا فیستول (سوراخ های غیرطبیعی در روده): گاهی اوقات زخم‌های دیواره‌ی روده به طور کامل از عرض دیواره‌ی روده عبور می‌کند و باعث ایجاد اتصال غیرطبیعی بین قسمت‌های مختلف بدن می‌شود. این ارتباط بین دو قسمت از بدن که در حالت عادی هیچ ارتباطی باهم ندارند، فیسچول یا فیستول نامیده می‌شود. محل شایع فیسچول، در نزدیکی یا اطراف مقعد (پری آنال) است. در برخی از موارد، فیسچول ممکن است دچار عفونت شود و آبسه تشکیل دهد.
  • شقاق مقعد: پارگی کوچک در بافت یا پوست اطراف مقعد است که عفونت نیز می‌تواند به آن اضافه شود. شقاق مقعد اغلب با اجابت مزاج دردناک همراه است و ممکن است به فیسچول اطراف مقعد منجر شود.

  عوارض احتمالی کولیت اولسراتیو

  معایبی که بعد از بیماری کولیت گرفتار فرد میشود شامل موارد زیر است:

  • کولیت اولسراتیو شدید: که کولیت فولمینانت نیز نامیده می‌شود، باعث توقف موقت انقباضات طبیعی دیواره‌ی روده می‌شود.
  • توکسیک مگاکولون: تورم و گاز به دام افتاده در روده می‌تواند منجر به پارگی کولون، سپتی سمی (تهاجم میکروارگانیسم بیماری زا به خون و ایجاد عفونت در خون) و شوک شود.
  • سوراخ یا پارگی در روده‌ی بزرگ: سوراخ شدگی کولون اغلب به وسیله‌ی توکسیک مگاکولون ایجاد می‌شود، اما ممکن است به تنهایی نیز رخ دهد.
  • کم آبی شدید بدن: اسهال بیش از حد می‌تواند منجر به کم آبی بدن شود.
  • تنگی یا باریکی روده‌ی بزرگ

  نتیجه گیری و راهنمای مراجعه به دکتر

  اگر علائم مربوط به بیماری های التهابی روده را دارید، باید برای تشخیص بیماری به دکتر گوارش یا فوق تخصص گوارش و کبد مراجعه کنید. متخصص باتوجه‌به علائم آزمایش‌هایی را تجویز کرده و برای درمان اقدامات لازم را انجام می‌دهد. اگر بیماری شما التهاب روده باشد، باید داروهای ضدالتهاب تجویز شود.

بیماری مزمن کلیه که نارسایی مزمن کلیه نیز نامیده می شود، شامل از دست دادن تدریجی عملکرد کلیه است. کلیه‌های شما مواد زائد و مایعات اضافی خون را فیلتر می‌کنند و سپس در ادرار شما دفع می‌شوند. بیماری مزمن کلیوی پیشرفته می تواند باعث ایجاد سطوح خطرناک مایعات، الکترولیت ها و مواد زائد در بدن شما شود. در مراحل اولیه بیماری مزمن کلیه، ممکن است علائم یا نشانه های کمی داشته باشید. ممکن است تا زمانی که این بیماری پیشرفت نکرده است متوجه بیماری کلیوی خود نشوید، زیرا در بسیاری از موارد علائم بیماری کلیوی نامعلوم است. درمان بیماری کلیوی بر کاهش سرعت پیشرفت آسیب کلیه متمرکز است، معمولاً با کنترل علت ها انجام می گیرد، اما حتی کنترل علت آن ممکن است از پیشرفت آسیب کلیه جلوگیری کند.

عوامل خطرساز بیماری کلیوی

عواملی که می توانند خطر ابتلا به بیماری مزمن کلیه را افزایش دهند عبارتند از:

دیابت

فشار خون بالا

بیماری قلبی (قلبی عروقی)

سیگار کشیدن

چاقی

سیاه پوست بودن، بومیان آمریکا یا آسیایی آمریکایی بودن

سابقه خانوادگی بیماری کلیوی

ساختار غیر طبیعی کلیه

سن بالاتر

استفاده مکرر از داروهایی که می تواند به کلیه ها آسیب برساند. این ها عوامل خطرساز بیماری کلیوی

هستند.

عوارض بیماری کلیوی

بیماری مزمن کلیه می تواند تقریباً هر قسمت از بدن شما را تحت تأثیر قرار دهد. عوارض بیماری کلیوی به طور بالقوه عبارتند از:

احتباس مایعات، که می تواند منجر به تورم در بازوها و پاها، فشار خون بالا یا مایع در ریه های شما شود

افزایش ناگهانی سطح پتاسیم در خون (هیپرکالمی)، که می تواند عملکرد قلب شما را مختل کند و می تواند تهدید کننده زندگی باشد.

کم خونی

بیماری قلبی

استخوان های ضعیف و افزایش خطر شکستگی استخوان

کاهش میل جنسی، اختلال نعوظ یا کاهش باروری

آسیب به سیستم عصبی مرکزی شما، که می تواند باعث مشکل در تمرکز، تغییرات شخصیتی یا تشنج شود

کاهش پاسخ ایمنی، که شما را در برابر عفونت آسیب پذیرتر می کند

عوارض بارداری که خطراتی برای مادر و جنین در حال رشد دارد

آسیب غیر قابل برگشت به کلیه ها (مرحله پایانی بیماری کلیه) که در نهایت برای زنده ماندن نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه دارد.

این ها عوارض بیماری کلیوی هستند که باید به آنها توجه ویژه شود. مراجعه به موقع به پزشک متخصص کلیه، یم تواند باعث جلوگیری از بیماری کلیوی و در نتیجه جلوگیری از پیدایش عوارض بیماری کلیوی شود.

جلوگیری از بیماری کلیوی

برای کاهش خطر ابتلا به بیماری کلیوی و جلوگیری از بیماری کلیوی به موارد زیر توجه کنید:

هنگام استفاده از مسکن‌های بدون نسخه، حتما به دستورالعمل نوشته شده بر روی آن توجه کنید. مصرف بیش از حد مسکن ها برای مدت طولانی می تواند منجر به آسیب کلیه شود.

وزن سالم را حفظ کنید.

سیگار کشیدن می تواند به کلیه های شما آسیب برساند. لذا برای جلوگیری از بیماری کلیوی، سیگار را ترک کنید.

شرایط پزشکی خود را همواره با کمک پزشک متخصص کلیه خود کنترل و  مدیریت کنید.

تشخیص بیماری کلیوی

به عنوان اولین قدم برای تشخیص بیماری کلیوی، پزشک متخصص کلیه سابقه شخصی و خانوادگی شما را با شما در میان می گذارد. پزشک شما ممکن است در مورد اینکه آیا فشار خون بالا در شما تشخیص داده شده است، آیا دارویی مصرف کرده اید که ممکن است بر عملکرد کلیه ها تأثیر بگذارد، آیا متوجه تغییراتی در عادات ادراری خود شده اید و آیا اعضای خانواده دارید یا خیر، سؤالاتی بپرسد.در مرحله بعد تشخیص بیماری کلیوی، پزشک شما یک معاینه فیزیکی انجام می دهد، علائم مشکلات قلب یا عروق خونی شما را بررسی می کند و یک معاینه عصبی انجام می دهد.

برای تشخیص بیماری کلیوی، ممکن است به آزمایش‌ها و روش‌های خاصی نیز نیاز داشته باشید تا مشخص شود که میزان پیشرفت بیماری کلیوی شما چقدر است.

پزشک شما ممکن است از سونوگرافی برای ارزیابی ساختار و اندازه کلیه ها استفاده کند. ممکن است در برخی موارد از سایر آزمایشات تصویربرداری برای تشخیص بیماری کلیوی استفاده شود.

پزشک ممکن است بیوپسی کلیه را توصیه کند که شامل برداشتن نمونه ای از بافت کلیه است.

بیماری کلیوی، یکی از بیماری های شایع در بین مردان و زنان است. حالت تهوع، استفراغ، از دست دادن اشتها، از علائم بیماری کلیوی است. در ارتباط با چگونگی بوجود آمدن این بیماری، علل بیماری کلیوی می تواند متعدد و متفاوت باشه که باید هم به علل آن و هم به عوامل خطرساز بیماری کلیوی دقت کرد. عوارض بیماری کلیوی بر قلب و میزان کم خونی تاثیر مستقیم دارد. لذا ما باید در راه جلوگیری از بیماری کلیوی کوشا باشیم و همواره آزمایش های لازم برای تشخیص بیماری کلیوی و درمان بیماری کلیوی را در دستور کار خود قرار دهیم. تغذیه بیمار کلیوی نیز از اهمیت بالایی برخوردار است و می تواند از بروز بیماری کلیه جلوگیری کرده و یا در درمان آن موثر باشد. مراجعه به موقع به پزشک متخصص کلیه را حتما مدنظر داشته باشید. در این مقاله اطلاعات بسیار مفیدی در مورد بیماری کلیوی و موارد مرتبط با آن خواهید خواند.

بیماری کلیوی

بیماری مزمن کلیه که نارسایی مزمن کلیه نیز نامیده می شود، شامل از دست دادن تدریجی عملکرد کلیه است. کلیه‌های شما مواد زائد و مایعات اضافی خون را فیلتر می‌کنند و سپس در ادرار شما دفع می‌شوند. بیماری مزمن کلیوی پیشرفته می تواند باعث ایجاد سطوح خطرناک مایعات، الکترولیت ها و مواد زائد در بدن شما شود. در مراحل اولیه بیماری مزمن کلیه، ممکن است علائم یا نشانه های کمی داشته باشید. ممکن است تا زمانی که این بیماری پیشرفت نکرده است متوجه بیماری کلیوی خود نشوید، زیرا در بسیاری از موارد علائم بیماری کلیوی نامعلوم است. درمان بیماری کلیوی بر کاهش سرعت پیشرفت آسیب کلیه متمرکز است، معمولاً با کنترل علت ها انجام می گیرد، اما حتی کنترل علت آن ممکن است از پیشرفت آسیب کلیه جلوگیری کند. تشخیص عوامل خطرساز بیماری کلیوی از اهمیت بالایی برخوردار است. زیرا بیماری مزمن کلیه می تواند به مرحله نهایی نارسایی کلیه پیشرفت کند که بدون انجام  فیلتر مصنوعی (دیالیز) یا پیوند کلیه، کشنده خواهد شد. پزشک متخصص کلیه در درمان این بیماری در مراحل مختلف به شما کمک خواهد کرد.

علائم بیماری کلیوی

اگر آسیب کلیه به کندی پیشرفت کند، علائم و نشانه های بیماری کلیوی به مرور زمان ایجاد می شود. از دست دادن عملکرد کلیه می تواند باعث تجمع مایعات یا مواد زائد بدن یا مشکلات الکترولیت شود. بسته به شدت آن، از دست دادن عملکرد کلیه می تواند باعث شود. علائم بیماری کلیوی عبارتند از:

حالت تهوع

استفراغ

از دست دادن اشتها

خستگی و ضعف

مشکلات خواب

کم و بیش ادرار کردن

کاهش تیزبینی ذهنی

گرفتگی عضلات

تورم پا و مچ پا

پوست خشک و خارش دار

فشار خون بالا (فشار خون بالا) که کنترل آن دشوار است

تنگی نفس، اگر مایع در ریه ها جمع شود

درد قفسه سینه، اگر مایع در اطراف دیواره قلب جمع شود

علائم بیماری کلیوی اغلب غیر اختصاصی هستند. این بدان معنی است که آنها همچنین می توانند توسط بیماری های دیگر ایجاد شوند. از آنجایی که کلیه های شما قادر به جبران عملکرد از دست رفته هستند، ممکن است علائم بیماری کلیوی را تا زمانی که آسیب جبران ناپذیری رخ ندهد، متوجه نشوید.

در صورت داشتن علائم بیماری کلیوی به پزشک متخصص کلیه مراجعه کنید. تشخیص زودهنگام ممکن است به جلوگیری از پیشرفت بیماری کلیوی به نارسایی کلیه کمک کند.

اگر شرایط پزشکی دارید که خطر ابتلا به بیماری کلیوی را افزایش می دهد، پزشک متخصص کلیه ممکن است فشار خون و عملکرد کلیه شما را با آزمایش ادرار و خون در طول بازدید از مطب کنترل کند. از پزشک خود بپرسید که آیا این آزمایشات برای شما ضروری است یا خیر.

علل بیماری کلیوی

علل بیماری کلیوی زمانی رخ می دهد که یک بیماری شرایط عملکرد کلیه را مختل کند و باعث بدتر شدن آسیب کلیه در طی چندین ماه یا سال شود.

علل بیماری کلیوی که می تواند باعث بیماری مزمن کلیه شوند عبارتند از:

دیابت نوع 1 یا نوع 2

فشار خون بالا

التهاب واحدهای فیلتر کننده کلیه

التهاب لوله های کلیه و ساختارهای اطراف آن

بیماری های کلیوی ارثی

انسداد طولانی مدت مجاری ادراری، ناشی از بیماری هایی مانند بزرگی پروستات، سنگ کلیه و برخی سرطان ها

ریفلاکس مجرای ادراری: وضعیتی که باعث برگشت ادرار به کلیه ها می شود.

عفونت مکرر کلیه که پیلونفریت نیز نامیده می شود

حتما علل بیماری کلیوی را جدی گرفته و با مشاهده عوامل خطرساز بیماری کلیوی، حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

درمان بیماری کلیوی

بسته به علت، برخی از انواع بیماری های کلیوی قابل درمان هستند. با این حال، اغلب، بیماری مزمن کلیه هیچ درمانی ندارد.

درمان بیماری کلیوی معمولاً شامل اقداماتی برای کمک به کنترل علائم و نشانه‌ها، کاهش عوارض و کند کردن پیشرفت بیماری است. اگر کلیه های شما به شدت آسیب ببینند، ممکن است به درمان بیماری کلیوی در مرحله نهایی نیاز داشته باشید.

پزشک شما تلاش خواهد کرد تا علت بیماری کلیوی شما را کند یا کنترل کند. بسته به علت، گزینه های درمانی متفاوت است. اما آسیب کلیه حتی زمانی که یک بیماری زمینه‌ای مانند دیابت یا فشار خون بالا کنترل شده باشد، می‌تواند بدتر شود.

عوارض بیماری کلیوی را می توان کنترل کرد تا درمان شما را راحت تر کند. درمان های دارویی دیگر بیماری ها که می تواند منجر به کاهش عوارض کلیوی شود،  شامل موارد زیر است:

-درمان بیماری کلیوی با داروهای فشار خون بالا

-درمان با داروهایی برای تسکین تورم

-داروهایی برای درمان کم خونی

-داروهایی برای کاهش سطح کلسترول

-داروهایی برای محافظت از استخوان های شما

اگر کلیه‌های شما نتوانند به خودی خود دفع مواد زائد و مایعات را حفظ کنند و دچار نارسایی کامل یا تقریباً کامل کلیه شوید، به بیماری کلیوی در مرحله نهایی مبتلا شده‌اید. در آن مرحله، شما نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه دارید.

پس از پیوند، باید تا پایان عمر از داروها استفاده کنید تا بدنتان از رد عضو جدید جلوگیری کند. برای پیوند کلیه نیازی به دیالیز ندارید. برای برخی که دیالیز یا پیوند کلیه را انتخاب نمی کنند، گزینه سوم درمان نارسایی کلیه با اقدامات محافظه کارانه است. اقدامات محافظه کارانه احتمالاً شامل مدیریت علائم، برنامه ریزی مراقبت از قبل و مراقبت برای راحت نگه داشتن شما (مراقبت تسکینی) خواهد بود.

سرطان معده (gastric cancer) به شرایطی گفته می شود که سلول‌های سرطان روی پوشش داخلی معده ایجاد شده باشند.  این نوع از سرطان ممکن است گسترش یابد و از معده به دیگر بخشهای شکم، به خصوص کبد، ریه‌ها، استخوان، دیواره شکم و گره‌های لنفاوی سرایت کند.Read More

طب کار چیست؟

طب کار شاخه ای تخصصی از علم پزشکی است که به بررسی بیماری های ناشی و مرتبط با مشاغل گوناگون ازجهت تشخیص، درمان و پیشگیری از وقوع آنها می پردازد. همچنین مباحث مرتبط با ارتقای بهداشت محیط های شغلی و بررسی آمارهای بهداشتی سلامت شغلی از دیگر موضوعات مطرح دراین رشته است.

Read More